Zachodnia i północna część Pakistanu to góry urozmaicone przeważnie suchymi kotlinami. Na południowym zachodzie rozciąga się fragment Wyżyny Irańskiej z licznymi wulkanami i solniskami oraz położone na jej południowo-wschodnim skraju góry Mekran. Dalej na północ wznoszą się Góry Sulej mańskie, Toba Kakar, Harboj i Czagoj, oddzielone od siebie śródgórskimi pustynnymi kotlinami, z największą Charan.Północne rejony są fragmentem gór Hindukusz, z najwyższym szczytem Tiricz Mir (7690 m n.p.m.), oraz zachodniego skraju Himalajów, na których przedpolu znajduje się równina Pendżabu, utworzona przez rozległe stożki napływowe rzek Satledź, Ćenab, Dźhelam i Rawi. Resztę powierzchni kraju zajmuje aluwialna nizina Indusu, zajęta częściowo przez pustynie Thar i Thal.