Pierwsze ślady osadnictwa na obszarach obecnego Pakistanu, odnalezione na terenie Beludżystanu, pochodzą sprzed mniej więcej 3.5 tys. lat p.n.e. Pod koniec IV tysiąclecia p.n.e. przeniosło się ono w dolinę Indusu, gdzie w VI i V w. p.n.e. powstało państwo Gandhara, w 327 r. p.n.e. podbite przez Aleksandra HI Wielkiego. Później ziemie te wchodziły w skład państwa Maurjów, Kuszanów i Guptów. W VIII w. po raz pierwszy w tym rejonie pojawili się muzułmanie. W XIII w. tereny dzisiejszego Pakistanu weszły w skład sułtanatu ze stolicą w Delhi. Od XVI do XVIII w. rządy nad tym regionem przejęli Mongołowie, a w XVIII w. subkontyncnt indyjski, w tym dzisiejszy Pakistan, podporządkowali sobie Brytyjczycy. Na początku XX w. powstała opozycja antybrytyjska, która dążyła do utworzenia odrębnego państwa indyjskich islamistów. 15 Vffl 1947 r. Wielka Brytania podzieliła Indie. Z muzułmańskich prowincji na północnym wschodzie i północnym zachodzie powstało nowe państwo - Pakistan. Podział odbył się bez odpowiedniego przygotowania i spowodował długotrwałe konflikty indyjsko-pakistańskie. Kaszmir, prowincja położona na północy, stał się spornym terytorium, co w 1965 r. doprowadziło do wybuchu wojny. Od 1968 r. we wschodniej części Pakistanu zaczęły narastać niepokoje społeczne. W 1971 r. doprowadziło to do wybuchu wojny domowej, w wyniku której Pakistan Wschodni usamodzielnił się - powstał Bangladesz, W 1977 r. po wojskowym zamachu stanu władzę w Pakistanie przejął dowodzący armią generał Zia ul-Haq (od 1978 r. prezydent Pakistanu), który przekształcił kraj w państwo religijne, z systemem prawnym opierającym się na Koranie. Po jego śmierci nastąpił powrót do zasad demokratycznych. Dziś Pakistan próbuje podnieść się z zapaści gospodarczej.